భక్తి సూక్తి: భగవంతుడికి కావలసింది ఆడంబరం కాదు, ఆర్తితో కూడిన భక్తి.
ఆ సూక్తి వెనుక కథ:
ఒకానొక గ్రామంలో, ఒకానొక ధనవంతుడైన శ్రేష్ఠి పెద్ద శివాలయం కట్టించాలని సంకల్పించాడు. తన పేరు ప్రతిష్ఠలు నలుదిశలా వ్యాపించాలని, తన సంపదను అందరూ చూసి పొగడాలని భారీ ఎత్తున నిర్మాణం ప్రారంభించాడు.
అదే గ్రామంలో, ఆలయానికి సమీపంలో ఒక గుడిసెలో 'పూలమ్మ' అనే పేద ముసలావిడ ఉండేది. ఆమెకు ఆ శివయ్య అంటే ప్రాణం. రోజూ పూలు అమ్మి వచ్చిన కొద్దిపాటి సంపాదనతోనే జీవించేది. ఆ గుడిసె కూడా శిథిలావస్థకు చేరింది.
ధనవంతుడు కట్టిస్తున్న ఆలయ నిర్మాణం చూసి ఆమె కూడా ఎంతో సంతోషించింది. "స్వామీ! నా గుడిసె కన్నా నీ ఆలయమే ముఖ్యం. ఈ మహా యజ్ఞంలో నా వంతు కూడా ఏదైనా ఉండాలి," అని ప్రతిరోజూ తాను సంపాదించిన దానిలో కొంత భాగం దాచిపెట్టడం ప్రారంభించింది.
ఆలయ నిర్మాణం చివరి దశకు వచ్చింది. శిల్పులు కూలీలందరూ తమ పని ముగించుకుని వెళ్తున్నారు. అప్పుడు పూలమ్మ తాను కూడబెట్టిన ఆ కొన్ని నాణేలను తీసుకుని ప్రధాన శిల్పి వద్దకు వెళ్లి, "అయ్యా, ఈ నా చిన్ని కానుకను స్వీకరించి, ఈ డబ్బుతో స్వామి వారికి ఏదైనా చిన్న అలంకారం చేయించండి," అని ఆర్తిగా వేడుకుంది.
ఆ శిల్పి ఆమె భక్తికి ఆశ్చర్యపోయాడు. కానీ ఆ ధనవంతుడికి కోపం వస్తుందేమోనని భయపడి, ఆ డబ్బుతో ఆలయం బయట ఉన్న ఒక చిన్న రాయిని చెక్కించి పెట్టాడు.
ఆలయ ప్రారంభోత్సవం రోజు రాత్రి, ఆ ధనవంతుడి కలలో శివుడు కనిపించాడు. ధనవంతుడు గర్వంగా, "స్వామీ, మీకోసం ఎంత అద్భుతమైన ఆలయం కట్టించానో చూసారా!" అన్నాడు.
అప్పుడు పరమశివుడు నవ్వి, "ఓ శ్రేష్ఠీ! నీవు కట్టించింది నీ పేరు కోసం. కానీ నా నిజమైన భక్తురాలు 'పూలమ్మ' కట్టించిన ఆలయం నాకు ఎంతో నచ్చింది. ఆమె తన సర్వస్వాన్ని నాకే అర్పించింది. ఆమె నివసించడానికి గుడిసె సరిగా లేకపోయినా, తనకున్నదంతా నాకే ఇచ్చింది. ఆమె భక్తి ఉన్న ఆ ఆలయంలోనే నేను కొలువై ఉంటాను," అని చెప్పి అదృశ్యమయ్యాడు.
ఉలిక్కిపడి లేచిన ఆ ధనవంతుడు, ఉదయాన్నే పూలమ్మ పాదాలపై పడి క్షమించమని వేడుకున్నాడు.
నీతి: దేవుడు మన సంపదను, ఆడంబరాన్ని చూడడు. మనం ఎంత ఆర్తితో, ఎంత నిష్కల్మషమైన మనసుతో ఆయన్ని స్మరించుకుంటున్నామో మాత్రమే చూస్తాడు.
