మన ఆధ్యాత్మిక కథల మాలలో పదహారవ కథతో మీ ముందున్నాను. కరుణకు, త్యాగానికి అసలైన నిర్వచనం చెప్పిన రంతిదేవుని కథను ఈరోజు విందాం.
కథ: పూర్వం రంతిదేవుడు అనే ఒక గొప్ప చక్రవర్తి ఉండేవాడు. ఆయన దానధర్మాలకు, కరుణకు పెట్టింది పేరు. తన వద్ద ఉన్న సంపదనంతా పేదలకు, ఆశ్రయించిన వారికి దానం చేయగా, చివరికి ఆయన, ఆయన కుటుంబ సభ్యులు నిరుపేదలుగా మిగిలిపోయారు.
ఒకానొక దశలో, రంతిదేవునికి, ఆయన కుటుంబానికి ఏకంగా నలభై ఎనిమిది (48) రోజుల పాటు తినడానికి తిండి, తాగడానికి నీరు కూడా లభించలేదు. ఆకలికి, దాహానికి వారి శరీరాలు శుష్కించి, ప్రాణాలు పోయే స్థితికి చేరుకున్నాయి.
నలభై తొమ్మిదవ రోజు ఉదయం, వారికి ఎలాగో కొద్దిగా పాయసం, తాగడానికి కొన్ని నీళ్ళు లభించాయి. ఆ ఆహారంతో తమ ఉపవాసాన్ని విరమించి ప్రాణాలు నిలబెట్టుకుందామని ఆ కుటుంబం సిద్ధమవుతుండగా, వారి గుడిసె తలుపు వద్దకు ఒక బ్రాహ్మణ అతిథి వచ్చాడు.
ఆకలితో నకనకలాడుతున్నా, రంతిదేవుడు "అతిథి దేవో భవ" అనే ధర్మాన్ని మరవలేదు. ఆ బ్రాహ్మణుడిలో నారాయణుడిని చూసి, భక్తితో నమస్కరించి, తన వాటా పాయసంలో కొంత భాగాన్ని ఆయనకు సమర్పించాడు. ఆ బ్రాహ్మణుడు సంతృప్తిగా భుజించి, రంతిదేవుడిని దీవించి వెళ్ళిపోయాడు.
మిగిలిన ఆహారాన్ని పంచుకోబోతుండగా, ఈసారి ఒక శూద్రుడు అతిథిగా వచ్చాడు. రంతిదేవుడు ఏమాత్రం సంకోచించకుండా, ఆ శూద్రుడిలోనూ భగవంతుడిని చూసి, తన వాటాలోని మరికొంత ఆహారాన్ని ఆయనకు పెట్టాడు. ఆయన కూడా సంతోషంగా తిని వెళ్ళిపోయాడు.
ఇక చివరిగా మిగిలిన కొద్దిపాటి పాయసాన్ని తినబోతుండగా, కుక్కల గుంపుతో ఒక చండాలుడు అక్కడికి వచ్చాడు. అతను దీనంగా, "రాజా! నేను, నా కుక్కలు దాహంతో చనిపోతున్నాము. దయచేసి తాగడానికి కొంచెం నీరు ఇవ్వండి," అని అడిగాడు.
అప్పటికి వారి వద్ద ఉన్నది ఒక్క వ్యక్తి దాహం తీరేంత నీరు మాత్రమే. ఆ నీరు తాగకపోతే రంతిదేవుడు ప్రాణాలు కోల్పోవడం ఖాయం. అయినా సరే, ఆ చండాలుని ఆర్తనాదం విని ఆయన హృదయం కరిగిపోయింది.
ఆయన చేతిలోని నీటిని వారికి ఇవ్వబోతూ, ఇలా ప్రార్థించాడు: "ఓ పరమేశ్వరా! నాకు స్వర్గం వద్దు, మోక్షం వద్దు, అష్టసిద్ధులు కూడా వద్దు. ఈ ప్రపంచంలోని సకల ప్రాణుల హృదయాలలో ప్రవేశించి, వారి దుఃఖాన్ని, బాధను నేను స్వీకరించి, వారందరూ సుఖంగా ఉండేలా వరం ప్రసాదించు."
అలా పలికి, తాను చనిపోతున్నా లెక్కచేయకుండా, ఆ చివరి చుక్క నీటిని కూడా ఆ చండాలునికి, అతని కుక్కలకు తాగమని ఇచ్చేశాడు.
రంతిదేవుని ఆ నిస్వార్థ కరుణకు, అచంచలమైన ధర్మానికి ముల్లోకాలు చలించిపోయాయి. మరుక్షణమే, ఆ బ్రాహ్మణుడు, శూద్రుడు, చండాలుని రూపంలో వచ్చింది తామేనంటూ బ్రహ్మ, విష్ణు, మహేశ్వరులు (త్రిమూర్తులు) తమ నిజరూపాలలో ప్రత్యక్షమయ్యారు.
"రంతిదేవా! నీ సహనాన్ని, కరుణను, ధర్మాన్ని పరీక్షించడానికే మేము వచ్చాము. ఆకలితో ప్రాణాలు పోతున్నా, తోటి జీవుల ఆకలిని తీర్చిన నీవు ధన్యుడివి. సర్వ ప్రాణులలో మమ్మల్ని దర్శించిన నీకు మోక్షాన్ని ప్రసాదిస్తున్నాము," అని ఆశీర్వదించి, రంతిదేవుడికి విష్ణుసాయుజ్యాన్ని ప్రసాదించారు.
నీతి: నిజమైన భక్తి అంటే కేవలం పూజలు, వ్రతాలు చేయడం కాదు. ఆకలితో ఉన్నవారికి అన్నం పెట్టడంలో, దుఃఖంలో ఉన్నవారిని ఓదార్చడంలో, ప్రతి జీవిలో భగవంతుడిని చూడటంలోనే అసలైన దైవత్వం ఉంది.
ముగింపు : రంతిదేవుని కథ మానవత్వం యొక్క అత్యున్నత శిఖరాలను ఆవిష్కరిస్తుంది. దానం అంటే కేవలం వస్తువులు ఇవ్వడం కాదు, కష్టకాలంలో మన సర్వస్వాన్ని సైతం ఇతరుల కోసం త్యాగం చేయగలగడం. ప్రతి జీవిలో భగవంతుడిని చూసే ఉన్నతమైన దృష్టిని అలవర్చుకున్నప్పుడు, మనిషి దేవుడితో సమానం అవుతాడని ఈ కథ నిరూపిస్తుంది.
కరుణ యొక్క గొప్పతనాన్ని తెలిపే ఈ గాథ మీ హృదయాన్ని స్పృశించిందని ఆశిస్తున్నాము. రేపు పదిహేడవ రోజు కథలో, తన కళ్ళనే తీసి శివునికి అర్పించిన "కన్నప్ప భక్తి" యొక్క అసాధారణ గాథను విందాం. మళ్ళీ రేపు కలుద్దాం!
