కురుక్షేత్ర మహాసంగ్రామం ముగిసింది. పద్దెనిమిది రోజుల రక్తపాతం తర్వాత పాండవులు విజయులుగా నిలిచారు. కానీ, ఆ విజయ గర్వం వెనుక ఒక అదృశ్య మృత్యువు పొంచి ఉంది. వంద మంది కొడుకులను కోల్పోయిన పుత్రశోకంలో, ప్రతీకార జ్వాలతో రగులుతున్న ధృతరాష్ట్రుడి ఆలింగనం.. భీముడికి ప్రాణసంకటంగా మారింది. ఆ క్షణంలో శ్రీకృష్ణుడు ప్రదర్శించిన సమయస్ఫూర్తి, లోహ ప్రతిమ వెనుక ఉన్న వ్యూహం కేవలం ఒక పౌరాణిక ఘట్టం మాత్రమే కాదు. ఆవేశం మనిషిని ఎలా పతనానికి గురిచేస్తుందో, విపత్కర పరిస్థితులను చాకచక్యంగా ఎలా ఎదుర్కోవాలో చెప్పే అత్యుత్తమ జీవిత పాఠం.
[FEATURED_IMAGE]యుద్ధం ముగిసిన తర్వాత నిశ్శబ్దం
మహాభారత యుద్ధం ముగిసిన తర్వాత కురుక్షేత్రం అంతా శ్మశాన వైరాగ్యంతో నిండిపోయింది. ఎటు చూసినా నెత్తుటి మరకలు, తెగిపడిన బంధాలు మాత్రమే మిగిలాయి. అప్పటివరకు రాజ్యాధికారం కోసం పోరాడిన పాండవులకు విజయం దక్కినా, మనసులో ఏదో తెలియని అపరాధ భావం వెంటాడుతూనే ఉంది.
తమ పెద్దలు, గురువులు, సోదరులను చంపుకుని సాధించిన ఈ రాజ్యం వారికి ఆనందాన్ని ఇవ్వలేకపోయింది. ఈ క్రమంలోనే ధర్మరాజు తన తమ్ముళ్లను, ద్రౌపదిని వెంటబెట్టుకుని హస్తినాపురానికి చేరుకున్నాడు. అక్కడ తమ పెద్దనాన్న అయిన ధృతరాష్ట్రుడిని, గాంధారిని కలిసి ఆశీస్సులు తీసుకోవాలని భావించాడు.
కానీ, ఆ హస్తినాపురపు చీకటి గదుల్లో ఒక భయంకరమైన కుట్ర రూపుదిద్దుకుంటోంది. తన కళ్లెదురుగా జరగకపోయినా, తన వంద మంది కొడుకుల మరణవార్తలను విన్న ఆ గుడ్డి రాజు గుండె పగిలిపోయింది. తనలో ఉన్న దుఃఖం కాస్తా ఇప్పుడు ప్రతీకారంగా మారింది.
పుత్రశోకంలో రగులుతున్న గుడ్డిరాజు
ధృతరాష్ట్రుడు పుట్టుకతోనే అంధుడు. కానీ ఆ అంధత్వం అతని కళ్ళకు మాత్రమే పరిమితం కాలేదు, అతని మనసుకు, విచక్షణకు కూడా పాకింది. తన కొడుకు దుర్యోధనుడి మీద ఉన్న అపరిమితమైన మోహంతో అతను ఎప్పుడూ ధర్మాన్ని చూడలేకపోయాడు. ఇప్పుడు ఆ కొడుకులందరూ మట్టిలో కలిసిపోయారు.
ముఖ్యంగా దుర్యోధనుడు, దుశ్శాసనుడు.. ఈ ఇద్దరి మరణం ధృతరాష్ట్రుడిని కుదిపేసింది. వీరిద్దరినీ అత్యంత దారుణంగా అంతం చేసింది భీముడే అన్న విషయం అతనికి ఎప్పుడూ గుర్తుంది. ఆ క్షణంలో ధృతరాష్ట్రుడి మనసులో ఉన్నది ఒకటే కోరిక.. ఎలాగైనా భీముడిని అంతం చేయాలి.
తనకు కళ్ళు లేకపోయినా, ధృతరాష్ట్రుడికి పదివేల ఏనుగుల బలం ఉంది. తన చేతులతో ఎవరినైనా పట్టుకుంటే, వారి ఎముకలు పొడిపొడి అవ్వాల్సిందే. అదే బలాన్ని ఉపయోగించి భీముడిని తన కౌగిలిలో బంధించి, ఊపిరి తీయకుండా చేసి చంపాలని నిర్ణయించుకున్నాడు.
ఆలింగనం వెనుక దాగిన మరణ శాసనం
పాండవులు ధృతరాష్ట్రుడి గదిలోకి ప్రవేశించారు. వాతావరణం అంతా గంభీరంగా, నిశ్శబ్దంగా ఉంది. ధర్మరాజు ముందుగా వెళ్లి పెద్దనాన్న పాదాలకు నమస్కరించాడు. ధృతరాష్ట్రుడు పైకి చాలా ప్రశాంతంగా కనిపిస్తూ, కపట ప్రేమను ఒలకబోస్తూ ధర్మరాజును ఆలింగనం చేసుకున్నాడు.
ఆ తర్వాత, "నా ముద్దుల కొడుకు భీముడు ఎక్కడ? వాడిని కూడా ఒకసారి గుండెలకు హత్తుకుంటాను" అని అడిగాడు. ఆ మాటల్లో ఉన్నది ప్రేమ కాదు, పగ. ఆ గొంతులో పలికిన ఆప్యాయత వెనుక ఒక మరణ శాసనం దాగి ఉంది. భీముడు ఏమీ ఆలోచించకుండా ముందుకు వెళ్లడానికి సిద్ధమయ్యాడు.
సాధారణంగా మనుషులు ఎదుటివారి మాటల్లోని నిజాయితీని గ్రహించలేరు. పైకి నవ్వుతూ మాట్లాడే వారి లోపల ఎంతటి విషం దాగి ఉందో పసిగట్టడం కష్టం. భీముడు కూడా ఆ క్షణంలో పెద్దనాన్న మీద ఉన్న గౌరవంతో ముందుకు అడుగు వేశాడు.
శ్రీకృష్ణుడి సమయస్ఫూర్తి.. లోహ ప్రతిమ వ్యూహం
అక్కడే ఉన్నాడు శ్రీకృష్ణుడు. మానవ నైజాన్ని, వారి మనసులోని చీకటి కోణాలను చదవడంలో ఆయనకు మించిన వారు లేరు. ధృతరాష్ట్రుడి ముఖ కవళికలను, కండరాల బిగింపును చూసిన వెంటనే కృష్ణుడికి అర్థమైపోయింది.. ఇది ఆలింగనం కాదు, ఆత్మాహుతి అని.
వెంటనే భీముడిని చేతితో వెనక్కి లాగాడు కృష్ణుడు. అదే సమయంలో, దుర్యోధనుడు గతంలో భీముడిపై ద్వేషంతో చేయించుకున్న ఒక భారీ ఇనుప విగ్రహం అక్కడ ఉందని కృష్ణుడికి తెలుసు. దుర్యోధనుడు రోజూ ఆ విగ్రహాన్నే భీముడిగా భావించి గదతో కొడుతూ ప్రాక్టీస్ చేసేవాడు.
ఆ ఇనుప విగ్రహాన్ని తన మాయాజాలంతో, అత్యంత వేగంగా ధృతరాష్ట్రుడి ముందుకు నెట్టాడు కృష్ణుడు. కళ్ళు లేని ఆ రాజు, తన ముందుకు వచ్చింది తన తమ్ముడి కొడుకు భీముడే అనుకున్నాడు. కసితో, కోపంతో, ప్రతీకారంతో ఆ విగ్రహాన్ని తన రెండు చేతులతో బంధించాడు.
ముక్కలైన విగ్రహం.. పగిలిన అహంకారం
ధృతరాష్ట్రుడు తన పదివేల ఏనుగుల బలాన్ని ఉపయోగించి ఆ లోహ ప్రతిమను గట్టిగా నొక్కాడు. అతని చేతుల బిగింపుకు ఆ గది మొత్తం దద్దరిల్లింది. ఆ ఇనుప విగ్రహం కాస్తా నుజ్జునుజ్జయి, ముక్కలు ముక్కలుగా కింద పడింది.
ఆ విగ్రహాన్ని పగలగొట్టే క్రమంలో ధృతరాష్ట్రుడి ఛాతి కూడా చిట్లిపోయి, నోటి వెంట రక్తం కక్కి కిందపడిపోయాడు. తాను భీముడిని చంపేశానని భావించి, వెంటనే పెద్ద పెట్టున ఏడవడం మొదలుపెట్టాడు. "అయ్యో.. కోపంతో నా తమ్ముడి కొడుకుని చంపుకున్నానే" అంటూ కపట నాటకానికి, నిజమైన పశ్చాత్తాపానికి మధ్య ఊగిపోయాడు.
అప్పుడు శ్రీకృష్ణుడు చిరునవ్వుతో ముందుకు వచ్చి, "మహారాజా.. మీరు చంపింది భీముడిని కాదు, మీలో పేరుకుపోయిన క్రోధాన్ని. మీ కౌగిలిలో ముక్కలైంది లోహ ప్రతిమ, అలాగే మీ అహంకారం కూడా" అని అసలు విషయం చెప్పాడు. భీముడు సురక్షితంగా ఉన్నాడని తెలుసుకున్న తర్వాత ధృతరాష్ట్రుడు తన తప్పును తెలుసుకుని సిగ్గుపడ్డాడు.
ఆవేశం, అహంకారం.. నేటి సమాజానికి మహాభారతం ఇస్తున్న పాఠం
ఈ ఘట్టం కేవలం ఒక రాజు కక్ష సాధింపు చర్య కాదు. ఇది నేటి ఆధునిక మనిషి మానసిక సంఘర్షణకు ఒక ప్రతీక. మన చుట్టూ కూడా ఇలాంటి 'ధృతరాష్ట్రులు' చాలా మందే ఉంటారు. వారు పైకి ఎంతో ఆప్యాయంగా పలకరిస్తూనే, లోపల మన ఎదుగుదలను చూసి రగులుతూ ఉంటారు. అవకాశం దొరికినప్పుడు వారి మాటలతోనో, చేతలతోనో మనల్ని మానసికంగా అణిచివేయాలని చూస్తారు.
అలాంటి విషపూరితమైన వ్యక్తులతో వ్యవహరించేటప్పుడు మనకు 'శ్రీకృష్ణుడి' లాంటి వివేకం కావాలి. ఎదుటివారి కోపాన్ని, ద్వేషాన్ని మనం నేరుగా స్వీకరించకూడదు. వారి ఆవేశానికి, మన శాంతికి మధ్య ఒక 'లోహ ప్రతిమ' లాంటి భావోద్వేగపు హద్దును (Emotional Boundary) ఏర్పాటు చేసుకోవాలి. అప్పుడు వారు ఎంత విరుచుకుపడినా, ఆ దాడి మనల్ని చేరదు, వారి అహంకారాన్ని మాత్రమే దెబ్బతీస్తుంది.
ఎవరో రెచ్చగొట్టారని మనం ఆవేశపడితే, నష్టపోయేది మనమే. కోపం అనేది మనం తాగే విషం.. కానీ ఎదుటివాడు చనిపోవాలని కోరుకునే మూర్ఖత్వం. ధృతరాష్ట్రుడి ఆలింగనం వెనుక ఉన్న గుట్టు ఇదే. ఆవేశాన్ని అదుపులో ఉంచుకుని, సమయస్ఫూర్తితో వ్యవహరించినప్పుడు ఎంతటి విపత్తునైనా సునాయాసంగా ఎదుర్కోవచ్చు. జీవితంలో మనం ఎదుర్కొనే ప్రతి సంక్షోభానికీ సమాధానం, ఆ సంక్షోభాన్ని మనం చూసే దృష్టికోణంలోనే ఉంటుంది.
Also Read:
Inner Peace: మీ ఆలోచనలే మీ ఆయుధం.. మనశ్శాంతి కోసం బెస్ట్ టిప్స్!పర్సనాలిటీ డెవలప్మెంట్లో Reading ప్రాముఖ్యత: పుస్తకాలు మనల్ని ఎలా మారుస్తాయి?
ట్రావెల్ అంటే ఫొటోలు దిగడం కాదు.. ప్రయాణంతో మీ జీవితం ఎలా మారుతుందో తెలుసా?
ఫస్ట్ ఇంప్రెషన్ ఈజ్ బెస్ట్ ఇంప్రెషన్: మీ డ్రెస్సింగ్ స్టైల్ మీ సక్సెస్ ను ఎలా డిసైడ్ చేస్తుంది?
శారీరక ఫిట్నెస్ మరియు మానసిక దృఢత్వం: మీ జీవితాన్ని మార్చే పవర్ఫుల్ సీక్రెట్ ఇదే
