మన ఆధ్యాత్మిక కథల మాలలో పదిహేడవ కథతో మీ ముందున్నాను. శాస్త్రాలు, సంప్రదాయాల కన్నా స్వచ్ఛమైన భక్తి ఎంత గొప్పదో నిరూపించిన ఒక అసామాన్య శివభక్తుని కథను ఈరోజు విందాం.
కథ: పూర్వం శ్రీకాళహస్తి అడవులలో, తిన్నడు అనే ఒక బోయ యువకుడు ఉండేవాడు. అతను వేటలో ఆరితేరినవాడు, బలశాలి. ఒకరోజు వేటాడుతూ, ఒక కొండపై ఉన్న శివలింగాన్ని చూశాడు. ఆ లింగాన్ని చూడగానే, తిన్నడికి తెలియని ఒక అనిర్వచనీయమైన ప్రేమ, ఆకర్షణ కలిగాయి. ఆ క్షణం నుండి ఆ శివలింగమే అతని లోకమైంది.
అయితే, తిన్నడికి పూజలు, పునస్కారాలు, శాస్త్రాలు ఏమీ తెలియవు. తనకు తెలిసిన పద్ధతిలో, తనకు ఏది ఇష్టమో అదే తన దేవునికి కూడా ఇష్టమని భావించి సేవ చేయడం మొదలుపెట్టాడు.
ప్రతిరోజూ, స్వామికి అభిషేకం చేయడానికి నది నుండి నోటినిండా నీళ్లు పుక్కిలించి తెచ్చేవాడు. చేతులతో తెస్తే కింద పడిపోతాయని అతని అమాయక భావన. పూజ కోసం అడవిలో అందమైన పువ్వులను కోసి, వాటిని తన జుట్టులో పెట్టుకుని తెచ్చి శివలింగంపై అలంకరించేవాడు. నైవేద్యంగా, తాను వేటాడిన జంతువుల మాంసాన్ని బాగా కాల్చి, అది రుచిగా ఉందో లేదో అని ముందుగా తాను కొంచెం రుచి చూసి, తియ్యగా ఉన్న భాగాన్ని మాత్రమే స్వామికి సమర్పించేవాడు.
ఇదే సమయంలో, ఆ ఆలయంలో శివగోచారి అనే ఒక బ్రాహ్మణ పూజారి ఉండేవాడు. ఆయన ప్రతిరోజూ ఎంతో మడిగా, ఆచారంగా వచ్చి గంగాజలంతో, మంత్రాలతో స్వామికి అభిషేకం చేసి, పత్రాలతో, పుష్పాలతో పూజించేవాడు. అయితే, ఆయన గుడికి వచ్చేసరికి, శివలింగంపై మాంసం ముక్కలు, ఎంగిలి నీరు, అడవి పువ్వులు ఉండటం చూసి హృదయం ద్రవించిపోయేది. "స్వామీ! ఇంతటి ఘోరమైన అపచారం ఎవరు చేస్తున్నారు తండ్రీ?" అని రోజూ శివుడికి మొరపెట్టుకునేవాడు.
ఒకరోజు శివుడు ఆ పూజారికి కలలో కనిపించి, "భయపడకు, అది అపచారం కాదు, నా భక్తుని అమలిన భక్తి. అతని భక్తి ఎంత గొప్పదో నీకు రేపు చూపిస్తాను. రేపు నువ్వు గర్భగుడిలో నా విగ్రహం వెనుక దాక్కుని ఉండు," అని చెప్పాడు.
మరునాడు పూజారి శివుడు చెప్పినట్లే విగ్రహం వెనుక దాక్కున్నాడు. యథావిధిగా తిన్నడు వచ్చి, తన పద్ధతిలో పూజ చేయడం ప్రారంభించాడు. అంతలో అకస్మాత్తుగా, శివలింగం యొక్క కుడి కన్ను నుండి రక్తం ధారగా కారడం మొదలైంది.
అది చూసిన తిన్నడు తల్లడిల్లిపోయాడు. "అయ్యో! నా దేవుడి కంటికి ఏమైంది?" అని విలపిస్తూ, అడవిలోని పసరాకులను తెచ్చి కంటిపై పెట్టాడు. అయినా రక్తం ఆగలేదు. అప్పుడు అతనికి ఒక ఆలోచన వచ్చింది. "కంటికి కన్ను వైద్యం" అని పెద్దలు అంటారు కదా అని అనుకున్నాడు. వెంటనే, ఒక పదునైన బాణం తీసుకుని, ఏమాత్రం సంకోచించకుండా తన కుడి కన్నును పెకలించి, శివలింగంపై రక్తం కారుతున్న కంటి స్థానంలో అంటించాడు.
ఆశ్చర్యం! శివలింగం కన్ను నుండి రక్తం ఆగింది. తిన్నడు ఆనందంతో గంతులు వేశాడు. కానీ, అతని సంతోషం ఎక్కువసేపు నిలవలేదు. ఈసారి శివలింగం యొక్క ఎడమ కన్ను నుండి రక్తం కారడం ప్రారంభమైంది.
తిన్నడు ఏమాత్రం అధైర్యపడలేదు. "దీనికి కూడా నా కన్నే మందు," అని తన రెండవ కన్నును కూడా పెకలించడానికి సిద్ధపడ్డాడు. అయితే, రెండవ కన్ను తీసేస్తే తాను గుడ్డివాడై, సరిగ్గా ఎక్కడ పెట్టాలో తెలియదని భావించి, గుర్తు కోసం రక్తం కారుతున్న శివలింగం కంటిపై తన చెప్పు కాలును పెట్టాడు.
ఆ అమాయక భక్తుడు తన రెండవ కన్నును పెకలించబోతుండగా, గర్భగుడిలో నుండి ఒక చేయి వచ్చి అతని చేతిని పట్టుకుంది. సాక్షాత్తూ పరమేశ్వరుడు ప్రత్యక్షమై, "ఆగు తిన్నడా! నీ భక్తికి మెచ్చాను. ఇక ఆపు కన్నా! ఆపు అప్పా!" అన్నాడు. తన కంటిని (కన్ను) శివునికి అప్పగించడం వలన, ఆ రోజు నుండి తిన్నడు "కన్నప్ప" అయ్యాడు. శివుడు అతనికి చూపును ప్రసాదించి, తన సాయుజ్యాన్ని ఇచ్చి, 63 మంది నాయనార్లలో ఒకరిగా స్థానం కల్పించాడు.
నీతి: భగవంతుడు ఆచారాలను, శాస్త్రాలను చూడడు. భక్తుని హృదయంలోని స్వచ్ఛమైన, నిష్కల్మషమైన ప్రేమను, భక్తిని మాత్రమే చూస్తాడు. నిజమైన భక్తికి నియమాలతో పనిలేదు.
ముగింపు : భక్త కన్నప్ప కథ భక్తికి ఒక కొత్త నిర్వచనం చెబుతుంది. దేవునిపై ప్రేమ ఉంటే చాలు, ఏ మార్గంలోనైనా ఆయన్ని చేరవచ్చని నిరూపిస్తుంది. కన్నప్ప తన కళ్ళను అర్పించడం ద్వారా, ప్రేమ, త్యాగం అనేవే అత్యున్నతమైన పూజలని ప్రపంచానికి చాటాడు. భక్తుని ఆర్తిని, ఆర్ద్రతను భగవంతుడు తప్పక అర్థం చేసుకుంటాడని ఈ కథ మనకు భరోసా ఇస్తుంది.
ఈ అద్వితీయమైన భక్తి గాథ మీ హృదయాన్ని ద్రవింపజేసిందని ఆశిస్తున్నాము. రేపు పద్దెనిమిదవ రోజు కథలో, లోకమంతటి ఆకలిని తీర్చే చల్లని తల్లి "అన్నపూర్ణాదేవి మహిమ" గురించి తెలుసుకుందాం. మళ్ళీ రేపు కలుద్దాం!
